Hammock – Love in the Void / Fields of the Nephilim – Dawnrazor

Gepubliceerd op 7 februari 2023 om 23:47

Hammock – Love in the Void – 27-01-2023 – Genre Ambient Postrock

Hammock is een Amerikaanse band die is opgericht in 2003 en die vanaf 2005 aan de lopende band albums uitbrengt. De band heeft twee leden, Andrew Thompson en Marc Byrd. Dit is inmiddels album nummer 18 volgens Discogs hoewel op de eigen site van de band is vermeld dat dit album nummer 11 is. En ook dat is bijzonder want op de eigen album page staan 14 albums vermeld.

 

Hun stijl laat zich het best omschrijven als Ambient Postrock. De meeste albums zijn onder hun eigen label verschenen (Hammock Music)

 

Het is het stevigste album tot nu toe van Hammock zo lees ik op hun homepage. De frustraties en ontberingen van de corona pandemie vinden hier blijkbaar hun uitweg. Voor mij is dit het derde album van de band dat ik beluister, na Kenotic (1e album-2005) en Oblivion Hymns (4e album – 2013). Het debuut klinkt in elk geval een stuk meer ambient en datzelfde geldt voor Oblivion Hymns.

 

Love in the Void kent meer ritme. Zo is er een drum aan de muziek toegevoegd waardoor er een geheel andere sound ontstaat. Deze nieuwe benadering bevalt me wel. Toch vind ik dit album niet slechter of beter dan de eerdere albums. Het is een beetje appels en peren vergelijken. Ook nieuw en bijzonder is de zang in Undoing en Denial of Endings. In momenten staat de muziek niet ver af van de shoegaze van Slowdive. Ook iets voor liefhebbers van The Album Leaf.

 

Houd je van relaxte muziek met veel atmosfeer probeer dit album dan eens.

Waardering 8,5

Fields of the Nephilim – Dawnrazor (1987) Genre Gothrock/Darkwave

Een album dat ik destijds niet echt op het netvlies (of trommelvlies) heb gehad, En dat is raar want ik heb een tijdje werkzaamheden verricht in een platenzaak waar dit genre redelijk populair was. Ik was vermoedelijk te veel bezig met Cocteau Twins, Dead Can Dance, enz.. De bands die bij mij scoorden moesten het liefst een zangeres hebben.

 

Door de huidige revival van het genre (darkwave) ben ik ook de albums van Fields of the Nephilim weer eens gaan beluisteren. En ik heb dus echt wel wat gemist.
Dit debuutalbum staat wat mij betreft als een huis. Een perfect stemgeluid en strakke instrumentatie. Het wat galmende gitaargeluid en een belangrijke rol voor de bas.

 

Fields of the Nephilim is in 1984 opgericht en bracht twee EP’s uit voor dit debuut dat gelijk hoge ogen gooide. Na nog twee albums te hebben uitgebracht begon een wat hectische periode in de bezetting. Leden verlieten de band, kwamen later weer terug, gingen er weer uit, enz. Zo nu en dan verscheen een album. Het is dan ook bijzonder dat de band nog steeds bestaat.

Bijzonder is de opening met een eigen versie van Ennio Morricone’s filmmuziek. Daarna wordt direct de koe bij de horens gevat. Slow Kill is een aardig visitekaartje voor de rest van het album. Laura II vind ik wat minder, vooral door het refrein.
Preacher Man is een prima nummer, maar vind ik in sommige passages wat buiten de toon van het album vallen. Volcano ligt vervolgens weer op koers, retestrak.

 

Vet fort the Insane is de ballad van het album. Mooi aanzwellend nummer. Beetje een ‘kinderachtig’ einde. Secrets begint als een echt Cure-nummer, maar heeft toch een eigen bite.
Dust is een beetje stoffig, maar heeft ook een prima eindschot. Op Reanimator is de zang fraai. Lekker nummer wel! Power daarentegen is misschien wel de misser op dit album. Wel strak, maar te weinig melodie. Nee dan is The Tower sterker. Heerlijk begin met een heerlijk rifje naar een fijne climax.

 

Titelnummer Dawnrazor is de topper op dit album. Prima gitaarwerk, erg melodieus en zanger Carl McCoy overtreft zichzelf. Heerlijke gitaren in The Sequel. En weer die kinderen aan het eind.

 

Waardering 7,5

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.