Lycia - A Day In The Stark Corner (1993 - Darkwave)

Gepubliceerd op 30 juni 2023 om 23:42

Vandaag weer een darkwave album, maar de muziek is niet echt te vergelijken met het darkwave album van de Grey Gallows dat ik eergisteren in het zonnetje heb gezet.

Hier geen zware bas en donkere stem en ritme maar neo klassiek aandoende muziek met een dromerige sfeer en daarbij passende sfeervolle zang. Maar vrolijk is het nergens. Het is vooral somber en donker. Zoals veel van mijn muziek is dit iets om via een koptelefoon te beluisteren in een relaxfauteuil.

Lycia is een band uit Tempe, Arizona. Opgericht in 1988. Inmiddels zijn er 11 albums verschenen en dit is het derde album. De albums die ik tot nu toe van ze heb beluisterd zijn bovengemiddeld fraai. De muziek van Lycia wordt dan ook gezien als baanbrekend.

De start is erg prettig maar And Through The Smoke And   Nails mist toch nog een beetje het mystieke van de rest van het album. Bijzondere songtitel trouwens. Pygmalion is me wat te veel Vangelis. Geen zang. Het 1e en grootste zwarte schaap

Eerste hoogtepunt is The Body Electric. Een geweldige sfeer en eigenlijk maar weinig muziek in de klassieke zin van het woord. Een etherische geluidswal en daar over heen de (zang)stem die melodie toevoegt. Bijzonder fraai!

Misschien nog wel mooier is The Morning Breaks So Cold And Grey. Waarmee overigens niet gezegd is dat Wide Open Spaces geskipt moet worden. Er is nu wat meer muziek te ontdekken. Die mooie tweede helft van het album is begonnen!

The Remnants And The Ruins is misschien iets te veel muziek en te weinig soundscapes. Het korte Goddess Of The Green Fiels is misschien wel het 2e zwarte schaap op dit album. En Everything Is Cold had wel wat langer mogen zijn. Gelukkig dat Sorrow Is Her Name dezelfde sfeer heeft. Tenslotte Daphne. Een geweldig slotakkoord van een album dat bij mij zeer hoge ogen gooit.

Waardering: 8.5

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.